Blog

Il pleut

Je had ons moeten zien. Samen in een tentje, Ki opgevouwen tussen de tassen en met zijn hoofd op mijn knie. Ik had al zeven La vache qui rit op, het regende en de batterij van mijn computer was leeg. Ik vroeg me serieus af waarom ik gekozen had om hier te zitten in plaats van in een café met vrienden of met mijn lief op de bank. Natuurlijk omdat ik aandacht wil vragen voor duurzaam reizen. Maar dat had ook op andere manieren gekund.

Misschien komt het omdat ik weet dat het goed voor me is om af en toe op mezelf te zijn aangewezen. Om me af te moeten vragen hoe ik aan water kom en waarmee ik anders vanavond mijn tanden ging poetsen. Om contact te leggen met vreemden en te vragen of ik de tuktuk bij ze mag opladen. Om een uur lang naar de branding te staren in plaats van naar mijn beeldscherm. Maar zo in dat tentje met regen en storm om je oren terwijl ik al een uur naar de wc moest, dacht ik daar geen moment aan.

Achtentachtig keer had ik al gecheckt of de stekker in het stopcontact zat, want dit was nu niet  de plek waar ik nog een nacht wilde doorbrengen. Dus om 7 uur de wekker gezet, tentje vliegensvlug ingepakt en op naar Boulogne sur mer. Maar waarom flikkerde dat rode lampje van de accu nog toen ik de sleutel omdraaide? Uit nader onderzoek bleken de stoppen doorgeslagen. Die van mij ook bijna.

Gelukkig kwam de Franse VVV ATout France me te hulp, waardoor ik het prachtige Nausicaa aquarium (www.nausicaa.fr) in Boulogne niet hoefde te missen. ’s Avonds deed ik een tweede poging om op weg te komen, maar strandde in regen en storm ergens op een landweggetje. Bij het eerste huis waar ik aanklopte werd ik hartelijk verwelkomd door Gerard Depardieu (of zijn dubbelganger) en zijn vrouw Patricia, ondanks het late avonduur en een hond die hun katten probeerden op te eten.

Zo kon ik weer een aantal kilometer verder rijden, misschien net genoeg om het hotel te halen. Maar het was donker en de tuktuk reed nog maar stapvoets vanwege de bijna lege batterij en het heuvelachtige landschap. Regen en storm en slecht zicht, maakte dat het huilen me nader stond dan het lachen.

Dat lijkt nu, op het strand van Saint Valerie sur Somme, aan de prachtige baai, waar zeehonden zwemmen, lammeren pootje baden en de zeekraal en mosselen rechtstreeks uit het water op je bord belanden, al zo lang geleden, dat ik het me bijna niet kan herinneren.

www.reiskrant.nl

 

 

 

 

Inladen, afladen, opladen

Het lijkt alsof we al weken onderweg zijn, maar in werkelijkheid zijn we pas in Zeeland, 150 kilometer van startpunt Amsterdam. Omdat de tuktuk elke 50-80 kilometer opgeladen moet worden, hebben we tussenstops gemaakt in Naarden, Baambrugge, Den Haag en Westmaas voordat we de vesting van Zierikzee inreden.

Langzaam begint het ritme er in te komen: ’s morgens inladen, rijden naar de volgende bestemming, dan alles afladen en vervolgens de tuktuk opladen voor de volgende etappe. Zo mochten we in Zierikzee even de tuktuk inpluggen bij de sympathieke Ton van Tons mosterd, die er al jaren een sport van maakt om zo min mogelijk energie te gebruiken. Soms is hij dagen onderweg om met zijn elektrische auto op de plaats van bestemming te komen.

Tons mosterd (www.tonsmosterd.com) wordt gemaakt van biologische producten met 100 procent zonne-energie. “Ik maak sinds 1978 biologische mosterd, inmiddels zo’n 1 miljoen potjes per jaar.” Ton heeft wel 65 verschillende soorten staan, allemaal met hun eigen karakter. Als je zijn mosterd in optima forma wilt proeven (vooral de variatie met zeekraal is een aanrader) moet  je naar de Zeeuwse Hemel (www.dezeeuwsehemel.nl).

Een prachtig ‘winkelcafé’ in een pijpenla aan de Melkmarkt waar je nog echte koffie krijgt, ambachtelijk brood, heerlijke olijfolie en eerlijke wijnen. Joost en Monique, die met hun twee zonen boven de winkel wonen, hebben er duidelijk hun ziel en zaligheid ingelegd. “Twee jaar geleden zijn we begonnen. We misten een plek waar je goede producten kon krijgen. Ik nam altijd al voor vrienden goede producten mee uit andere steden en landen en ik kookte graag voor vrienden. Nu kan ik dat ook voor vreemden doen“, vertelt Monique. “Vijftien jaar geleden hadden we caféstoeltjes gekocht voor als we ooit iets met horeca gingen doen. Nu staan ze hier eindelijk”, zegt ze lachend.

Wij drinken een verse kruidenthee met cheesecake en vervolgen opgeladen onze route naar het zuiden.

www.reiskrant.nl

Geluksvrouwen

Gisteren uitgezwaaid door Alwien Tulner en haar prachtige dochters, die hier een gelukssticker op de tuktuk plakt.

Via een laadstop in Alphen aan de Rijn in Den Haag aangekomen. Heerlijk geslapen, desondanks kwam ik moeilijk op gang. Mijn gastvrouw was al vroeg de deur uit, dus liet ik de sleutels die ik had gekregen bij vertrek in de brievenbus glijden. Beetje jammer dat de TomTom nog binnen lag, toch vrij essentieel... Met hondenbot uiteindelijk de sleutels uit de brievenbus gevist en naar het Binnenhof gereden.

Het azuurblauwe tuktukje deed het goed op het Binnenhof en trok veel bekijks, terwijl ik met hond voor de deur wachtte totdat de ministerraad beëindigd was om minister Schultz van Haegen van Infrastructuur en Milieu te spreken.

“Wij zijn actief bezig met het aanleggen van laadpunten in Nederland. En met hoe je de markt voor elektrische auto’s stimuleert. Zodat daar ook innovatie kan plaatsvinden en je op termijn bijvoorbeeld geen gigantische batterijen meer hebt”, vertelde ze desgevraagd. Op Europees niveau pleit Schultz voor het onder een bepaalde norm blijven van het percentage uitstoot van een auto. “Of deze nu elektrisch is of op benzine rijdt, dat moet je zelf weten.”

Verrassend is wel dat de bewindsvrouw zelf nog steeds niet elektrisch of hybride rijdt. En of ze zelf duurzaam reist? “Daar ben ik eigenlijk niet mee bezig als ik met vakantie ga, al ga ik wel om andere redenen graag naar kleinschalige hotels en die zijn meestal ook het meest duurzaam.”

Met een sticker op de tuktuk wenste ook zij mij veel geluk, waarbij ik mijn weg vervolgde naar Westmaas.

 

 

Pagina's