Blog

Stad en land

Onderweg: dag 78-85
Op de teller: 4400 kilometer
Waar: Muda, Santiago do Cacem, Cercal, Zambujeira do Mar, Villa do Bispo

‘Hebben jullie kippen? Of konijnen? Schapen misschien?’ Dat is tegenwoordig mijn openingszin als ik ergens aankom en wil voorkomen dat Ki de jacht in zet. Het zal wel wennen worden als ik over twee weken weer uitkijk op straten met af en toe een boom, in plaats van kilometers weilanden, uitgestrekte stranden en woeste rotsformaties.

Antonio, een van de eigenaren van het pittoreske Aldeia da Pedralva, kon niet meer aan het stadse leven wennen na een bezoek aan het verlaten dorpje Pedralva. Hij werd er verliefd op en besloot zijn snelle leven als reclameman in Lissabon te verruilen voor een leven buiten.

Jaren deed hij erover om de 200 eigenaren en erfgenamen van de in verval geraakte huizen in het dorp op te sporen, deze over te kopen, in de oude stijl te herbouwen en er lieflijke ‘casas’ voor gasten van te maken. Nu bestaat het dorp voornamelijk uit die huizen en twee restaurants omgeven door een 120 kilometer groot natuurgebied.

Het is opvallend hoe vaak ik dit verhaal nu al gehoord heb van ondernemers die een goed leven hadden in de stad, maar toch iets misten.

Ook Monica en Alfredo lieten het stadse leven in respectievelijk Lissabon en Porto achter zich en verbouwden een prachtige oude boerderij bij Cercal tot hotel Herdade Matinha. “Ik mis de stad niet, ik vind het heerlijk hier: aan de ene kant de zee en aan de andere kant het bos”, vertelt Monica terwijl kunstenaar Alfredo met hun twee jongste zonen Santiago en Matteu in de keuken staat. Aan tafel met deze hartelijke familie, goede wijn en heerlijk eten, doen me willen blijven.

De volgende ochtend sta ik tussen de paarden met mijn enkels in het natte gras en denk ik aan Amsterdam. Een van de mooiste bestemmingen ter wereld, waar je zelden iemand hoeft te vragen of ‘ie schapen houdt. Maar toch.

Meer info: www.visitalgarve.pt

Portugese parels

Ik denk dat ik ‘m gevonden heb. Onderweg van Obidos naar Lissabon. De perfecte groene plek. 

Onderweg: dag 71-78
Op de teller: 4300 kilometer
Waar: Torres Vedras, Lissabon, Comporta

De sfeer  in Hotel Ares do Seixo (www.areiasdoseixo.com) is geweldig, het design superstijlvol en de eigenaren Gonçalo en Marta hebben er hun hart en ziel ingelegd om alles zo groen mogelijk te maken. Zo kun je op een scherm in de hal zien hoeveel energie er dagelijks in het hotel verbruikt en geproduceerd wordt en hebben ze zelfs een groentekas in de tuin. Oké, het mag wat kosten om hier een nachtje te verblijven, maar je kunt er ook langsgaan voor een heerlijk diner en genieten van de omgeving.

Terwijl Ki en ik ’s ochtends nog door de duinen renden met de groenblauwe zee in ons vizier, wandelden we ‘s middags alweer door de straten van Lissabon. En even voelde het alsof ik er woonde. Misschien was het door de gastvrijheid in The York House Hotel (www.yorkhousehotel.com), doordat mijn lief een paar dagen langskwam of doordat ik er tentjes ontdekte, waar ik niet meer weg wilde.

Zoals Sol e Pesca (www.solepesca.com), een knus café met lage krukjes dat ooit een winkel was voor visattributen. De hengels tegen de muur herinneren aan die tijd en in de vitrine aan de wand vind je tientallen verschillende blikjes vis, die je kunt bestellen en nog uitzonderlijk lekker zijn ook. Later op de avond, verplaats je naar Pensão Amor (Rua do Alecrim 19), een hippe en arty plek om te genieten van het Portugese uitgaansleven en de beste cocktails in town. De Apple Connection is verpletterend.

Dat gevoel had ik de volgende ochtend nog. En in de loop van de middag, terwijl ik via twee ferries en meer dan 100 kilometer rijden zonder op te laden (ik weet voor jullie geheel onbelangrijk, maar mijn leven wordt op het moment beheerst door de te gereden, nog te moeten en gehaalde kilometers) in Muda aankwam.

Hier, zo’n 15 kilometer vanaf het door de jetset zo geliefde Comporta zit ik nu in een oude boerderij middenin de ongerepte natuur, met kilometers bos om me heen. Terwijl de supervriendelijke Trudy me kruidenthee brengt, vertelt haar Nederlands/Portugese zoon Miguel bij het haardvuur over zijn plannen om hier duurzame cabanas neer te zetten. Ik kan niet wachten op deze nieuwe Portugese parel.

www.facebook.com/travel2share

http://www.rt-oeste.pt
www.visitlisboa.com

Het leven is simpel

Tien weken ben ik inmiddels onderweg, de ene keer slaap ik in een tent, de andere keer in een gasthuis, een middeleeuws paleis of een viersterrenhotel. Elke dag ben ik op een nieuwe plek en ontmoet ik nieuwe mensen. En allemaal zijn ze op een of andere manier bezig met ondernemen met respect voor de omgeving.

Onderweg: dag 63-70
Op de teller: 4200 kilometer
Waar: Porto, Praia do Foradouro, Praia de Mira, Figuera do Foz, Nazaré, Obidos

Zo houdt het prachtige Yeatman Hotel (www.the-yeatman-hotel.com) in Villa de Gaia, naast Porto er een ‘green policy’ op na, wat inhoudt dat ze gebruik maken van zonne-energie, doen aan recycling en het grijs water gebruiken voor de irrigatie van de tuinen. Het hotel is geen wolkenkrabber, maar een bijzonder gebouw dat de beleving van de authentieke stad niet verstoord. Dus mochten de prijzen van dit luxe hotel ietwat boven je budget zijn, doe dan in ieder geval een drankje op het terras, want het uitzicht op de stad is waanzinnig.

Een paar dagen later sta ik ’s ochtends op de klif van Nazaré en kijk ik samen met surfer Garett McNamarra van een immense hoogte naar beneden, de golven in. McNamarra (www.garrettmcnamara.com), die in Hawaï woont, bereed vorig jaar in Nazaré een 24 meter hoge golf en verbrak daarmee het wereldrecord. Nu wacht hij op een nieuwe golf. “Het een zijn met de oceaan is een ongekend gevoel. Als een surfer ben je je elke dag bewust van de natuur. Daarom vind ik het ook van groot belang dat we zorg dragen voor de natuur, duurzaamheid is mijn leven.”

Telmo, de eigenaar van Hotel Rio de Prado (http://riodoprado.pt/en) vertelt me ’s avonds hetzelfde als hij in de keuken nog snel wat te eten voor me klaarmaakt. “Ik wil mensen bij elkaar brengen en ze laten ontspannen in een omgeving waar alles in balans is”, zegt hij terwijl hij de tomaten voor de salade snijdt. “Juist in deze hectische tijden, hebben we een plek nodig waar we op kunnen laden en onze identiteit kunnen hervinden.” Zijn vijftien luxe ‘huisjes’ zijn volkomen groen en stijlvol ingericht met unieke design meubels, gemaakt van recyclebare producten. Als we onder het genot van een Portugese Reserva praten over hoe Portugal ondanks de heftige crisis toch volop kansen ziet in de duurzame sector, laat de man die een uur geleden nog een salade voor me stond te bereiden voorzichtig doorschemeren dat hij de burgemeester van het nabijgelegen Obidos is.

Dat zijn maar een paar voorbeelden van vele in de afgelopen weken. Het lijkt of Portugal het ‘groen zijn’ makkelijker afgaat dan andere landen. Misschien is het omdat hun levensspreuk is: “A vida é simples.”

www.visitcentro.com
http://www.rt-oeste.pt

Pagina's