Blog

Het kasteel van Pierrefonds

Als in een sprookje

Wakker worden onder een groen bladerdak en met een picknickmand achterop fietsend naar een imposant kasteel. In het rustieke Pierrefonds wanen we ons in een sprookje.

Na een nacht in een boomhut voel je je mijlenver van de bewoonde wereld. Als apen roetsjend van boom tot boom, hangend aan een ijzeren kabel, om je hut te bereiken. Gewekt door kwetterende vogels, halen we ons ontbijt aan een touw omhoog. Croissantjes, jam, jus d’orange, warme chocolademelk. En dan moet de dag nog beginnen. We zwieren naar beneden, waar eigenaresse Agathe op ons zit te wachten.

 

“Lekker geslapen?”, vraagt ze lachend. Als kind was het bos haar speeltuin, ze deed er verstoppertje, klauterde er in bomen, vocht er met vriendjes en zocht er naar truffels. “Vaak komen mensen gestrest hier binnen, geïrriteerd dat ze de weg niet hebben kunnen vinden of dat er geen internet is, maar als ik ze de volgende ochtend uit hun boomhut zie komen, hebben ze allemaal een lach op hun gezicht.”

Dat is waar Agathe het voor doet. Na een rechtenstudiewerkte ze jarenlang aan de universiteit tot ze Christoffe, een oude studiegenoot, tegenkwam. Hij had een klimpark en kreeg steeds vaker de vraag of mensen ’s nachts niet in het park konden blijven. Zo kwam hij op het idee een plek te creëren waar dat mogelijk was en vroeg Agathe om zijn zakenpartner te worden. “Ik had drie kinderen en een goede baan als jurist dus ik zag het niet meteen zitten, maar na wat aandringen van zijn kant, ging ik overstag. En ik heb er geen moment spijt van gehad.”

Ze geeft ons een picknickmand vol lekkernijen mee en neemt afscheid. En wij stappen op de fiets naar Pierrefonds. Als we het stadje inrijden, zien we het beruchte kasteel al voor ons opduiken.Kardinaal Richelieu ontmantelde de burchtin 1617, maar president Louis Napoleon (de latere keizer Napoleon III) liet het in de 19e eeuw door de architect Eugène Viollet-le-Duc restaureren in middeleeuwse stijl.

 

De legende gaat dat de keizer twijfelde tussen de restauratie van dit kasteel en een andere. Maar zijn vrouw Eugenie zou hem lootjes hebben laten trekken, waarbij zij stiekem op beide lootjes de naam van Pierrefonds zou hebben gezet. Lopend door de renaissancistische galerijen met kleurrijke schilderingen wanen we ons in een sprookje. Waarna we in het zonnetje aan de vijver onze picknickmand uitpakken.

 

Fotografie: Eric Verhoeven

www.ontdek-picardie.be

Huur een fiets

Ontdek de pracht van het woud per fiets of maak een uitstapje naar het pittoreske dorpje Saint-Jean-aux-Bois:

Picardie Forêt Verte
Pierre Darmon
06.07.54.99.26
www.picardieforetsvertes.com

Velocation 60
tél 06 66 69 44 49
www.velocation60.com

Château de Pierrefonds

Rue Viollet le Duc

60350 Pierrefonds

Tél : +33(0)3.44.42.72.72

Tél : +33(0)3.44.42.72.76 (Secretariaat)

Hotel Beaudon

10 rue du Beaudon

60350 PIERREFONDS

Tél 03 44 42 80 19

 

Chalet du Lac

Deflube  

60350 Pierrefonds
Tél 03 44 42 03 33

 

Restaurant

La Fontaine Saint Jean

21 Rue des Plaideurs 

 60350 Saint-Jean-aux-Bois

Tél 03 44 42 18 12

 


L’atelier Sixteen

12 rue Napoléon

 60350 PIERREFONDS

Tél 06 50 56 38 43

 

 

Romantisch Picardie

De boom in!

Hoe romantisch wil je het hebben? Met je geliefde in een boomhut, flesje champagne erbij, kaarsjes aan, geen internet, elektriciteit of andere afleidingen. En dat op nog geen vijf uur vanaf Nederland.

In Vieux –Moulin, waar Eva van het navigatiesysteem ons vertelt dat we ‘op onze bestemming zijn aangekomen’, kun je een kanonskogel afschieten. Het dorp bestaat uit een paar straten met typische Franse huizen en houten luiken, die wel een likje verf kunnen gebruiken.

Voor een daarvan is onze auto tot stilstand gekomen. “Bonjour, ik kom voor de boomhutten”, zeg ik tegen de jongen die in de groen overwoekerde tuin een in de zon badende Siamees aait. “Je bent er bijna”, zegt de jongen. “Zet Palerne in je navigatie en zodra je onder de stenen poort doorrijdt neem je de afslag naar rechts. Driehonderd meter verderop staat mijn moeder op jullie te wachten.”

Alsof we op een speurtocht zijn, volgen we zijn aanwijzingen dwars door het bos. We passeren Pierrefonds, Palesne en rijden onder de stenen tunnel door. Meteen rechts vinden we de hobbelige onverharde weg die ons bij een oud stenen huis brengt.

 

“Bienvenue”, eigenaresse Agath Vuillemenot begroet ons hartelijk en geeft ons een klimharnas. “Wat is dit?”, vraag ik. “Daarmee ga je naar boven, naar de boomhut”, antwoordt ze. Ik ben als een kind zo blij. Wanneer kon ik voor het laatst in een boom klimmen zonder aan mijn leeftijd herinnerd te worden?

Vanaf de parkeerplaats lopen we door het bos een steile heuvel op. De zon straalt door het lichtgroene bladerdak in kleine stroompjes voor onze voeten. De vogels kwetteren en ik voel me nu al mijlenver van de bewoonde wereld, van mijn honderd e-mails, deadlines, voicemail berichten en facebookposts.

We staan bij een houten hut, die hangt met een paar staaldraden aan een grote boom onder een groen bladerendak zo’n tien meter boven de grond. De tassen worden vastgemaakt aan een touw om straks omhoog te hijsen en we bestijgen een hangtrap. Deze trap gaat echter niet rechtstreeks naar onze boomhut. Nee, we komen eerst op een plateau in een andere boom terecht. Om vanaf daar via een zipline de boomhut in te zwieren. Tja, je moet die gestreste stadsmensen toch een beetje uit hun comfortzone trekken, moeten ze hebben gedacht. En dat lukt wonderwel.

Elke stap omhoog bevestigen we onze gespen aan de lussen van de trap tot we veilig boven komen. En ineens ben ik een stuk minder opgetogen. Want vanaf hier lijkt het toch veel hoger dan vanaf beneden. Ik weet ineens niet meer zo zeker of ik wel in het niets wil springen en naar de overkant wil zwieren. Dan roetsjt de eigenaresse (zo achterin de veertig) voor me uit langs de zipline naar de andere kant. In de wetenschap dat ik me nu niet meer kan laten kennen, veeg ik mijn klamme handen aan mijn broek af. Ik  ga in het harnas hangen en zet me af. In sneltreinvaart glijd ik naar de andere kant en bereik met bonzend hart ongeschonden de overkant.

Als ook mijn lief de hut veilig bereikt, kan de champagne open. Op het plateau genieten we van de zoete geur van bloeiende bomen in de avondzon. Binnen in ‘Coup de Foudre’, ofwel ‘Liefde op het eerste gezicht’, verlichten een tiental kaarsen de hut. Er staat een comfortabel bed, een houten bank, een tafel met stoelen, een wasbak met een paar liter water en er is zelfs een (eco)toilet. Niet doorspoelen hier, maar gewoon wat schepjes zaagsel erover gooien. Voor meer luxe kun je van het sanitair beneden gebruik maken. Maar hé, je bent op avontuur of je bent het niet.

Als we ’s avonds naar beneden gaan om te dineren, gaat het roetsjen (het zal de champagne wel zijn) al zonder problemen. En wanneer we in het donker terugkomen, zwieren we al als aapjes tussen de bomen. Met het geluid van knisperende takken en verder helemaal niets, vallen we in een diepe slaap.

Foto's: Eric Verhoeven

www.ontdek-picardie.be

Met het gezin?

De boomhutten met zipline zijn uit veiligheid alleen toegankelijk voor kinderen boven tien jaar. Er zijn echter drie hutten (‘Ensemble c’est tout’, ‘La Cachette’ en ‘Ti amo’) die met een trap bereikbaar zijn en dus ook toegankelijk voor de kleinsten.

Adres boomhut

Le Nid de l’Arbre
Pierrefonds
Contact: Agathe Vuillemenot
60350 Vieux-Moulin
Tel: +33(0)344850865
www.leniddansl’arbre.com

Restaurants:

Le Poirier Vert
20 rue Principale
60400 Nampcel
Tél : 03 44 43 92 31

Le Kiosque
Chaussée Deflubé
60350 Pierrefonds
Tél : 03 44 42 99 44

Le Relai de Brunehaut
3 rue de l’Eglise
60350 Chelles
Tél : 03 44 42 85 05

 

 

 

 

Einde van de wereld

Onderweg: dag 85-92
Op de teller: 4553 kilometer
Waar: Sagres, Boliqueime, Faro

In een tentje met flinke bliksem, op de steile brug van Saint-Nazaire, in het pikkedonker op de snelweg en met lege batterij in de ‘middle of nowhere’; er waren echt wel wat momenten dat ik dacht dat ik het niet zou redden.

In Portugal ging alles echter makkelijk. Wellicht hielp het dat ik inmiddels twee keer op de nationale televisie ben geweest. Zo werd ik regelmatig door mensen op straat gevraagd of ze met me op de foto mochten. En schrok ik me onderweg elke tien minuten het apezuur omdat voorbijgangers van enthousiasme zo hard toeterden en slingerend - met hun hoofd uit de auto - me toe zwaaiden.

Ik bereikte het einde van de wereld in Sagres, het meest zuidwestelijke puntje van Europa met een schitterend uitzicht over de Atlantische oceaan. Bij een kraampje met zelfgemaakte wollen poncho’s ontving Joao me hartelijk en enthousiast nam hij plaats in de tuktuk. Via havenstadje Portimao reden we naar Ard, Noor, Charly en Bas in hun prachtige landhuis in Boliqueime (www.quintadacebolavermelha.com). Een Bed&Breakfast waar je je meteen thuis voelt en het liefst nooit meer weggaat. Lastig was het dan ook om toch weer op te laden voor de laatste etappe naar Faro.

Na 86 dagen beëindigden Ki en ik hier ons groene avontuur. Met een vlaggetje van de burgemeester als bewijs. Maar vooral met enorm veel bijzondere groene adresjes, avonturen en wetenswaardigheden in de rugzak.

Dit dankzij alle mensen die me onderweg geholpen hebben, een slaapplek aanboden, Ki te eten gaven en de tuktuk van energie voorzagen. Uiteindelijk heeft dat kleine azuurblauwe voertuigje (www.tuktukfactory.nl) het toch maar mooi gered.

De ontdekkingen van mijn groene avontuur worden medio 2013 in samenwerking met Floortje Dessing gepubliceerd bij Keff & Dessing Publishing.

Alle adressen zijn ook te vinden via: www.facebook.com/travel2share

Meer info: www.visitalgarve.pt

 

 

 

Pagina's